Cmentarz Powązkowski

w Warszawie

Ostatnio dodane
 

Zwiedzanie Cmentarza Powązkowskiego


Aleja Zasłużonych

Spacer zaczynamy od części zachodniej Katakumb, czyli grobu Władysława Reymonta. Pomniki zorganizowano w porządku chronologicznym tj. najstarsze są na zachodzie, a najmłodsze na wschodzie.

Warto zauważyć, że powązkowska Aleja ma charakter "panteonu" przede wszytkim inteligencji i ludzi sztuki: profesorów nauk ścisłych i humanistycznych, muzyków, aktorów, malarzy i rzeźbiarzy. Niewielu znajdziemy tu ministrów czy wojskowych. Obecnie Aleja jest zapełniona do ostatniego miejsca.


1. Władysław Reymont (1867-1925)

Pisarz i publicysta, autor nowel i powieści, przedstawiciel realizmu w literaturze Młodej Polski. Wnkilkiwy obserwator stosunków społecznych panujących na wsi (Śmierć, Suka, ok. 1897 r.) oraz rozwijającego się drapieżnego kapitalizmu (Ziemia obiecana, 1899 r.). W 1924 r. uhonorowany Nagrodą Nobla za wielki, epicki cykl - powieść Chłopi (z którą młodzież musi się teraz zmagać w szkołach ;-)).
Pomnik: Konstanty Sylwin Jakimowicz, medalion: Leon Szacsznajder.

2. Zdzisław Zych-Płodowski (1889-1927)

Podpułkownik, pilot, inżynier; zastępca szefa Departamentu Lotniczego Ministerstwa Spraw Wojskowych, kierownik Wojskowej Centrali Badań Lotniczych; wykładowca Politechniki Warszawskiej; członek Zarządu Ligi Obrony Powietrznej Państwa. Zginął w wypadku lotniczym w okolicach Torunia.

3. Artur Oppman (pseud. Or-Ot, 1867-1931)

Poeta; pułownik; piewca starej Warszawy, miłośnik dawnych legend warszawskich i twórca nowych (Legendy warszawskie, 1925 r.), autor poematów sławiących heroizm walk narodowowyzwoleńczych; współredaktor "Wędrowca" (1901-1905) i "Tygodnika Ilustrowanego" (1918-1920).

4. Zygmunt Leonard Łempicki (1867-1932)

Generał dywizji; dowódca 3 p. i 1 dyw. ułanów I Korpusu Polskiego, szef Departamentu Taborów i Koni Ministerstwa Spraw Wojskowych.

5. Julian Adolf Święcicki (1848-1932)

Historyk literatury krajów romańskich i Wschodu; autor 10-tomowej Historii literatury powszechnej, a także poezji i utworów scenicznych.

6. Józef Weyssenhoff (1860-1932)

Powieściopisarz, nowelista, poeta, krytyk literacki; utrwalał postacie i obrazy polskiego życia ziemiańskiego (Żywot i myśli Zygmunta Podfilipskiego), celował w opisach przyrody i łowów (Soból i panna). W swoich utworach idealizował życie dawnej szlachty, w którym upatrywał kwintesencji polskich cnót i tradycji. Zbliżony do poglądów endecji, przeciwstawiał się programowi liberalno-demokartycznemu i był niechętny ruchowi legionowemu (Cudno i ziemia cudeńska, 1921 r.).
Nagrobek: Stanisław Komaszewski.

7. Franciszek Żwirko (1895-1932)

Kapitan, pilot, instruktor lotniczy; zwycięzca (wspólnie ze Stanisławem Wigurą) wielu lotniczych konkurencji międzynarodowych, m.in. Challenge'u w 1932 r., zginął w katastrofie lotniczej pod Cierlickiem.

Stanisław Wigura (1901-1932)

Inżynier, konstruktor lotniczy, pilot sportowy; pionier sportu lotniczego, współtwórca polskiego samolotu RWD, zginął w katastrofie lotniczej pod Cierlickiem.
Rzeźby: Franciszek Strynkiewicz.

8. Stanisław ks. Lubomirski (1875-1932)

Przemysłowiec, finansista; jeden z najbardziej wpływowych przedstawicieli życia gospodarczego, m.in. prezes nacz. organizacji związków i zrzeszeń wielkiego kapitału w Polsce "Lewiatan", Centralnego Związku Przemysłu Polskiego, Związku Banków Polskich, prezes lub członek zarządu licznych wielkich banków i zakładów przemysłowych.

9. Władysław Skoczylas (1883-1934)

Grafik, malarz, rzeźbiarz; organizator życia artystycznego, członek awangardowej grupy artystycznej Formiści oraz współzałożyciel Rytmu i stowarzyszenia Rytm. Prowadził żywą działalność w dziedzinie upowszechniania sztuki nowoczesnej (współtwórca Instytutu Propagandy Sztuki, 1930 r.). Twórca nowoczesnego polskiego drzeworytu (Teka zbójnicka 1920 r., Święty Krzysztof 1915 r., Stara Warszawa 1930 r.), nauczyciel plejady znakomitych drzeworytników polskich (m.in. T. Cieślewskiego (syna), S. Ostoja-Chrostowskiegi, T. Kulisiewicza); prof. Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie.
Przykładowe prace: Neuropa - Internetowa Galeria Sztuki
Pomnik: Oskar Hansen, Elżbieta i Emil Cieślarowie.

10. Bolesław Limanowski (1835-1935)

Historyk, socjolog, publicysta. Teoretyk i działacz polskiego ruchu socjalistycznego w kraju i za granicą, współtwórca Polskiej Partii Socjalistycznej i jej programu (1892 r.). Podczas I wojny światowej zwolennik Legionów i działalności niepodległościowej Józefa Piłsudskiego. W l. 1922-1935 sentaor z listy PPS. Badacz i popularyzator historii demokracji i socjalizmu polskiego, autor pamiętników z l. 1835-1919.
Pomnik: Stanisław Lewandowski(?).

11. Emil Młynarski (1870-1935)

Dyrygent, kompozytor, pedagog; współzałożyciel, dyrektor artystyczny i pierwszy dyrygent Filharmonii Warszawskiej (1901-1905), dyrektor i profesor Warszawskiego Konserwatorium Muzycznego (od 1904 r.). Od 1904 r. (z przerwą w l. 1914-1918) dyrektor artystyczny i dyrygent opery warszawskiej, z inicjatywy którego wystawiono wiele dzieł współczesnych kompozytorów polskich (m.in. R. Statkowskiego, K. Szymanowskiego, L. Różyckiego). Od 1931 r. dyrygował także orkiestrą Polskigo Radia.

12. Piotr Choynowski (1885-1935)

Powieściopisarz, nowelista; twórczy kontynuator tradycji sienkiewiczowskich, mistrz staroszlacheckiej stylizacji (autor m.in. Kuźnia, W młodych oczach), członek Polskiej Akademii Literatury (od 1933 r.). W l. 1920-1922 redaktor "Tygodnika Ilustrowanego".

13. Alfred Wierusz-Kowalski (1849-1915)

Jeden z najbardziej znanych malarzy polskich za granicą. Studiował u Rafała Hadziewicza i Wojciecha Gersona, a w l. 1872-1873 u Alexandra Wagnera i Józefa Brandta. Przedstawiciel tzw. "szkoły monachijskiej" w malarstwie polskim, malował sceny batalistyczne oraz rodzajowe o tematyce kresowej (m.in. życie wsi polskiej, polowania). Twórczość jego popularyzowały czasopisma ilustrowane. Od 1873 r. mieszkał i tworzył w Monachium, brał żywy udział w życiu polskiej kolonii artystycznej.
Przykładowe prace: Galeria Malarstwa Polskiego
Pomnik: Barbara Zbrożyna.

14. Romuald Miller (1882-1945)

Architekt, działacz polityczny; założyciel pierwszej zespołowej pracowni architektonicznej; projektant kliniki przy ul. Litewskiej, gmachu Związku Zawodowego Kolejarzy i teatru "Ateneum", współorganizator i prezes Stowarzyszenia Architektów RP. Uczestnik rewolucji 1905 r., działacz Klubu i Stronnictwa Demokratycznego; wiceprezydent Krajowej Rady Narodowej.
Nagrobek: proj. Stanisław Marzyński.

15. Józef Niećko (pseud. Zgrzebniok 1891-1953)

Działacz ruchu ludowego, publicysta; przywódca Związku Młodzieży Wiejskiej "Wici" i redaktor jego organu prasowego "Wici" oraz czasopisma "Chłopski Świat". W czasie okupacji współorganizator Batalionów Chłopskich, działacz lewicy Polskiego Stronnictwa Ludowego. Po II wojnie światowej poseł do Sejmu i Krajowej Rady Narodowej, członek Rady Państwa.

16. Marceli Nowotko (pseud. Marian 1893-1942)

Działacz ruchu robotniczego w Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy i Komunistycznej Partii Polski, Związku Zawodowym Robotników Rolnych i Związku Metalowców; organizator strajków, wielokrotnie więziony za działalność rewolucyjną. W współzałożyciel Polskiej Partii Robotniczej (Moskwa 1941 r.), stał na jej czele jako pierwszy sekretarz Komitetu Centralnego, współorganizator Gwardii Ludowej. W czasie wojny polsko-radzieckiej w l. 1920-1921 współpracował z Armią Czerwoną, a w l. 1939-1941 kierował sowieckimi organami władzy w województwie białostockim. Zamordowany z inicjatywy Bolesława Mołojca.

17. Maria Przybyłko-Potocka (1873-1944)

Aktorka, reżyserka, organizatorka zespołów aktorskich. Czołowa artystka Teatru Polskiego w Warszawie, lecz występowała także w Poznaniu, Łodzi, Krakowie, Wilnie oraz poza granicami Polski (m.in. w Rosji). Pamiętna w wielkich rolach w repertuarze klasycznym i współczesnym dramacie psychologicznym. Zgineła w powstaniu warszawskim od ran odniesionych w czasie bombardowania, wcześniej jednak przekazała powstańcom swoją biżuterię, chcąc wspomóc ich w walce z okupantem.

18. Franciszek Kwieciński (pseud. Krawat, Frankowski 1884-1942)

Polityk, społecznik; działacz Narodowej Partii Robotniczej, uczestnik prac plebiscytowych na Śląsku, działacz Stronnictwa Pracy. W czasie II wojny światowej działał w konspiracji, w l. 1940-1941 redaktor tajnego "Głosu Warszawy". Rozstrzelany przez okupantów.

19. Stanisław Batycki (1875-1946)

Prawnik, sędzia Sądu Najwyższego, przed II wojną światową dyrektor departamentu w Ministerstwie Sprawiedliwości.
Czytaj o nagrobku

20. Karol Bohdanowicz (18G4-1947)

Geolog, geograf. Badacz Azji Środkowej i Północnej, dzięki którego odkryciom nastąpił rozwój gospodarczy tych terenów. Autor licznych prac dotyczących zagadnień złóż surowców mineralnych, o charakterze nie tylko teoretycznym, ale także wykazujących praktyczne znaczenie geologii dla gospodarki kraju. Pionier geologii stosowanej, w l. 1919-1935 wykładał na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, reorganizator i dyr. Państwowego Instytutu Geologicznego (od 1935 r.).

21. Józef Czajkowski (1872-1947)

Malarz, grafik, architekt, projektant wnętrz, mebli, tkanin, ilustracji i ksiażek (winiety, okładki). W sztuce użytkowej nawiązywał do motywów ludowych i dawnego rzemiosła, a w architekturze dążył do określenia stylu narodowego. Współzałożyciel Towarzystwa "Polska Sztuka Stosowana" oraz Spółdzielni "Ład"; prof. Uniwersytetu w Wilnie, Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Warszawie.
Stanisław Czajkowski (1878-1954)

Brat Józefa, malarz; prof. Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, malował realistyczne pejzaże polskie, sceny z życia wsi i małych miasteczek.
Przykładowe prace: Śląski Dom Aukcyjny
Pomnik: Tadeusz Antoszczuk.

22. Witold Małcużyński (1914-1977)

Pianista światowej sławy; wybitny interpretator muzyki Chopina, laureat nagrody III Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego, juror Konkursów Chopinowskich, od 1937 r. - za granicą. Zasłużony przy odzyskaniu przez Polskę skarbów wawelskich i rękopisów Chopina przechowywanych w Kanadzie.
Pomnik: Janusz Pastwa.

23. Stefan Mateja (1902-1944)

Sędzia Sądu Grodzkiego, Sądu Pracy, działacz Instytutu do Spraw Społecznych; w czasie okupacji związany z organizacjami "Wolność, Równość, Niepodległość" oraz "Unia", dyrektor Departamentu Pracy i Opieki Społecznej Delegatury Rządu, zginął w powstaniu warszawskim.

24. Felicjan Szczęsny Kowarski (1890-1948)

Malarz; członek grupy "Rytm", współzałożyciel grupy "Jednoróg" i "Pryzmat". Uprawiał malarstwo sztalugowe (pejzaże, portrety, martwe natury) i ścienne, a także rzeźbę oraz grafikę (litografię). Twórca wielkich kompozycji alegoryczno-monumentalnych (m.in. na plafonach na Wawelu), w swojej twórczości łączył formy klasyczne z romantycznym ujęciem natury. Profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Przykładowe prace: Galeria Malarstwa Polskiego.

25. Harcerze 5 Warszawskiej Drużyny

Polegli i zamęczeni przez hitlerowców w latach 1939-1945.
(Pomnik symboliczny).

26. Bolesław Nawrocki (1877-1946)

Malarz; mieszkał i tworzył do 1917 r. we Francji, Włoszech i Rosji, następnie w Pabianicach i Łodzi, gdzie prowadził szkoły malarstwa, uprawiał głównie malarstwo portretowe, więziony w obozie koncentracyjnym w Radogoszczy.
Rzeźba: Józef Piłat (ojciec) ze wsi Morawica.

27. Paweł Jasienica (Leon Lech Bejmar) (1909-1969)

Pisarz, publicysta; autor serii reportaży o polskiej tematyce współczesnej i badaniach archeologicznych oraz oryginalnych esejów i szkiców popularyzujących historię Polski (Polska Piastów, Polska Jagiellonów). W czasie II wojny śiatowej oficer Armii Krajowej. Po wojnie współredaktor "Tygodnika Powszechnego" oraz wiceprzewodniczący polskiego "PEN Clubu" (od 1966 r). Za sprzeciwianie się cenzurze i udział w opozycji demokratycznej (poparł protest młodzieży akademickiej w 1968 r.) prześladowany przez władze komunistyczne (m.in. zakaz publikowania jego prac).

28. Zofia Szymanowska (Korwin) (1898-1946)

Pisarka, poetka; autorka tekstów pieśni do muzyki swego brata kompozytora Karola oraz autorka autobiograficznej Opowieści o naszym domu.

29. Jan Parandowski (1895-1978)

Powieściopisarz (Dysk olimpijski, Niebo w płomieniach), eseista (Alchemia słowa) i tłumacz (Odyseja). Studiował na Uniwersytecie Lwowskim filologię klasyczną, archeologię, historię sztuki, literaturę polską. Znawca starożytności (Mitologia) i renesansu (Petrarka), których upowszechnianiu poświęcił swą działałność literacką. W l. 1922-24 zainicjiował serię przekładów z literatury klasycznej. W okresie międzywojennym współpracował z "Gazeta Poranną", "Wiadomościami Literackimi", "Tygodnikiem Ilustrowanym", "Tęczą". Prezes polskiego PEN-Clubu. Po II wojnie światowej profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, współpracował z "Tygodnikiem Powszechnym". Jedna z czołowych postaci literatury i myśli polskiej XX w.

30. Stanisław Hempel (1892-1954)

Inżynier dróg i mostów. Profesor Politechniki Warszawskiej i członek Polskiej Akademi Nauk. Projektant nowatorskich konstrukcji hangarów, hal fabrycznych, masztów radiowych (m.in. w Raszynie, 1932 r.), mostów (m.in. odbudowanego mostu Poniatowskiego oraz Śląsko-Dąbrowskiego).

31. Stefan Pieńkowski (1883-1953)

Fizyk; profesor Uniwersytetu Warszawskiego, czterokrotnie jego rektor, twórca i kierownik Instytutu Fizyki Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego, współtwórca i pierwszy dyrektor Instytutu Fizyki Polskiej Akademii Nauk; współzałożyciel i prezes Polskiego Towarzystwa Fizycznego, działacz światowego ruchu obrońców pokoju. Prowadził badania z zakresu fizyki molekularnej, fotoluminescencji, promieniowania rentgenowskiego.

32. Józef Furmanik (1867-1956)

Organista, kompozytor muzyki kościelnej; kierownik chóru w kościele św. Aleksandra; profesor klasy organów Wyższej Szkoły Muzycznej im. F. Chopina.
Nagrobek: Tadeusz Wyrzykowski, Lubomir Tomaszewski.

33. Jan Czarnocki (1889-1951)

Geolog; dyrektor Państwowego Instytutu Geologicznego; badacz Gór Świętokrzyskich, specjalista zagadnień geologii surowcowej (złóż ropy, węgla i rud).

34. Henryk Kuna (1885-1945)

Rzeźbiarz; twórca portretów, aktów, pomników, rzeźb ogrodowych, najczęściej w formie stylizowanej, klasycyzującej; współzałożyciel grupy "Rytm".
Przykładowe prace: Rzeźba Rytm w parku Skaryszewskim w Warszawie.
Ewa Kunina z d. Krauze (1889-1963)

Żona Henryka, aktorka; debiutowała w 1914 r. w Kijowie, ale związana była przede wszytkim ze sceną warszawską, szczególnie z zespołem "Reduta". Po wyzwoleniu grywała w teatrach Łodzi, Krakowa, Warszawy, doskonała w rolach tragicznych wielkiego repertuaru; działaczka ZASP i Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu.

35. Maria Rodziewiczówna (1863-1944)

Pisarka; autorka poczytnych powieści i nowel, głównie z życia dworu ziemiańskiego i wsi białoruskiej (Dewajtis, Lato leśnych ludzi).
Nagrobek: Zofia Trzcińska-Kamińska (?).

36. Aleksander Janowski (1866-1944)

Pionier krajoznawstwa, propagator turystyki, podróżnik, pedagog, współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego; autor przewodników i książek krajoznawczych dla dorosłych i młodzieży (Duch Warszawy, Jędrek-Mędrek w Honolulu, Nasz plac).

37. Jan Bułhak (1876-1950)

Fotografik; pionier fotografiki polskiej, zwłaszcza krajobrazowej, artystycznej, portretów i architektury (zajmował się m.in. dokumentacją zabytków Wilna, Warszawy, Lublina). W latach 30-tych swoje prace poświęcał tematom polskim np. polskiej wsi i krajobrazom. Autor fachowych prac i podręczników; założyciel i prezes Związku Polskich Artystów Fotografików i Polskiego Towarzystwa Fotograficznego.
Nagrobek: Marian Kuriata.

38. Adam Wieniawski (1879-1950)

Kompozytor, pedagog; dyrektor Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego i Wyższej Szkoły Muz. im. Fryderyka Chopina, organizator II i III Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, inicjator i organizator Międzynarodowych Konkursów Skrzypcowych im. H. Wieniawskiego (jego stryja).

39. Wincenty Rzymowski (1883-1950)

Publicysta, polityk, pisarz; współpracownik i redaktor wielu pism, m.in. "Kuriera Porannego", "Czarno na Białym"; członek Polskiej Akademii Literatury, współzałożyciel i jeden z przywódców Klubu Demokratycznego, w 1944 r. kierownik resortu kultury i sztuki PKWN, w latach 1945-1947 min. spraw zagranicznych, poseł na Sejm, prezes Centralnego Komitetu Stronnictwa Demokratycznego.

40. Stefan Jaracz (1883-1945)

Aktor, reżyser, pisarz i publicysta (artykuły poświęcone m.in. roli teatru polskiego). Związany głównie z teatrami warszawskimi (m.in. Teatr Polski, Teatr Narodowy), w 1930 r. założył i prowadził Teatr Ateneum w Warszawie. Wybitny artysta o niezwykłej ekspresji (role dramatyczne i komediowe, wyraziste charaktery), jeden z twórców nowocesnej gry aktorskiej, odznaczający się wyjątkową pasją społeczną. Występował również w radio i filmie (zainicjował powstanie "teatru radiowego"). Więzień Oświęcimia.
Rzeźba: Stanisław Sikora (1945 r.)

41. Dobiesław Damięcki (1899-1951)

Aktor, reżyser, wykładowca Towarzystwa Uniwesytetów Robotniczych (TOR). Związany z zespołem "Reduta" i teatrami wielu miast (głównie Warszawy, lecz również Wilna, Łodzi, Lwowa). Grywał przede wszytkim role dramatyczne. Organizator aktorskiego życia zawodowego (wieloletni i załużony członek ZASP). Uczestnik III powstania śląskiego oraz ruchu oporu i tajnego nauczania podczas II wojny światowej.
Nagrobek: Józef Gazy.

42. Wacław Żenczykowski (1897-1957)

Inżynier, konstruktor. Profesor budownictwa Politechniki Warszawskiej, polski pionier w zakresie żelbetowych konstrukcji łupinowych (w 1949 r. zaprojektował żelbetowy wieniec wokół fundamentów kościoła Św. Anny w Warszawie, dzięki któremu zatrzymano osuwanie się skarpy), konstruktor wielu gmachów użyteczności publicznej (hotel Patria w Krynicy, gmach Dyrekcji PKP przy ul. Targowej oraz Dworzec Główny w Warszawie), członek Polskiej Akademii Nauk, autor fundamentalnego akademickiego podręcznika budownictwa.

43. Stanisław Ostoja-Chrostowski (1897-1947)

Grafik. Uprawiał głównie drzeworyt ilustracyjny, zdobnictwo książkowe i grafikę użytkową. Profesor i rektor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
Nagrobek: Halina Chrostowska.

44. Leopold Staff (1878-1957)

Poeta, dramaturg, tłumacz. Jeden z najwybitniejszych liryków polskich, którego twórczość kształtowała się w ciągu trzech epok literackich (Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego i współczesności), zachowując jednak własny, oryginalny styl (Sny o potędze, Gałąź kwitnąca, Barwa miodu). Wiceprezes Polskiej Akademii Literatury.
Przykładowe poezje: wiersze Leopolda Staffa w Wirtualnej Bibliotece Literatury Polskiej
Nagrobek: Jan Szczepkowski.

45. Wojciech Świętosławski (1881-1968)

Fizykochemik; współtwórca nowoczesnej termochemii; prof. i rektor Politechniki Warszawskiej, prof. Uniwersytetu Warszawskiego; od 1927 r. kierował pracami kilku chemmicznych instytutów badawczych i przemysłowych, wiceprezes Polskiej Akademii Umiejętności, organizator i dyrektor Instytutu Chemii Fizycznej Polskiej Akademii Nauk, współtwórca Polskiego Towarzystwa Fizycznego i Polskiego Towarzystwa Chemicznego. W l. 1935-1939 minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego, senator. Jeden z twórców współczesnej termochemii, prowadził pionierskie badania w dziedzinie azeotropii, opracował nowoczesne metody badania węgli i przerobu smół.

46. Stanisław Szpinalski (1901-1957)

Pianista światowej sławy; uczeń Józefa Turczyńskiego i Ignacego Paderewskiego, laureat II nagrody na I Konkursie Chopinowskim (1927 r.). W l. 1951-1957 rektor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie.

47. Stanisław Bretsznajder (1907-1967)

Chemik technolog. Profesor Politechniki Warszawskiej. Twórca metody otrzymywania aluminium z gliny, inicjator badań i nauczania w zakresie inżynierii reakcji chemicznych; dyrektor naukowy instytutów chemicznych, członek Polskiej Akademii Nauk.

48. Irena Solska (1874-1958)

Aktorka, reżyserka, dyrektor teatru; występowała głównie w Krakowie, Lwowie i Warszawie, prowadziła zespół objazdowy i Teatr im. Stefana Żeromskiego na Żoliborzu, inspiratorka i odtwórczyni czołowych postaci polskiego dramatu modernistycznego (Psyche - Eros i Psyche J. Żuławskiego, Rachela - Wesele S. Wyspiańskiego) i romantycznego (Salomea - Sen srebrny Salomei J. Słowackiego).
Nagrobek: Wiesław Müldner-Nieckowski.

49. Bohdan Pniewski (1897-1965)

Architekt. Profesor Akademii Sztuk Pięknych i Politechniki Warszawskiej, członek Polskiej Akademii Nauk. Projektant monumentalnych gmachów użyteczności publicznej w Warszawie (m.in. Sądów Grodzkich, Ministerstwa Komunikacji, Narodowego Banku Polskiego, Kancelarii Rady Państwa) i odbudowy Teatru Wielkiego.
Nagrobek: Małgorzata Handzeiewicz-Wacławkowa.

50. Stefan Starzyński (1893-1942/3?)

Ekonomista, polityk, publicysta; działacz niepodległościowy, żołnierz Legionów i Polskiej Organizacji Wojskowej. W l. 1924_1934 wiceminister skarbu. W l. 1934-1939 prezydent Warszawy, przyczynił się do jej rozbudowy i modernizacji (m.in. rozbudowy sieci kanalizacyjnej, komunikacyjnej, szkół publicznych i placówek zdrowia publicznego). Był także pomysłodawcą powstania Komisji Opieki nad Zabytkami oraz Muzeum Dawnej Warszawy (Muzeum Historyczne m.st. Warszawy). Bohaterski komisarz cywilny przy Dowództwie Obrony Warszawy, aresztowany 27 X 1939 r., zginął w obozie koncentracyjnym (prawdopodobnie w Dachau).
(Grób symboliczny).
Nagrobek: proj. Bohdan Pniewski.

51. Zygmunt Kamiński (1888-1969)

Grafik, malarz, architekt wnętrz. Współtwórca grupy Rytm. Współorganizator Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej; wieloletni (45 lat) profesor rysunku odręcznego, malarstwa i rzeźby tegoż wydziału, profesor Akademii Sztuk Pięknych. Projektant m.in. wnętrz na M/S "Batory", plafonu w Teatrze Narodowym (1923), banknotów i monet.
Nagrobek: Zofia Trzcińska-Kamińska.
Zofia Trzcińska-Kamińska (1890-1977)

Żona Zygmunta, rzeźbiarka, malarka. Należała do grup: "Młoda Sztuka" i "Rytm" w Warszawie, tworzyła portrety, rzeźby o tematyce sakralnej i historycznej (m.in. w gmachu Sejmu), pomniki, medale, projekty monet (wraz z mężem).

52. Jan Kiepura (1902-1966)

Śpiewak estradowy i operowy (tenor liryczny). Występowała w wielu maistach Europy (Wiedeń, Berlin, Mediolan) oraz USA (Nowy Jork). Grał również w operetkach i filmach muzycznych (m.in. Kocham wszystkie kobiety, z przebojem Brunetki, blondynki), dzięki którym stał się w latach międzywojennych jednym z najpopularniejszych śpiewaków świata. Znany był ze swojej bezinteresowności - często brał udział w występach na cele dobroczynne i wspierał ubogich studentów. Po wojnie przebywał w Stanach Zjednoczonych.

53. Maria Grzegorzewska (1888-1967)

Pedagog, psycholog. Twórca podstaw pedagogiki specjalnej w Polsce (prce teoretyczne oraz organizacja szkół specjalnych i seminarii nauczycielskich). Założycielka (1921 r.) i kierowniczka Instytutu Pedagogiki Specjalnej, Państwowego Instytutu Nauczycielskiego (1930 r.), katedry Pedagogiki Specjalnej Uniwersytetu Warszawskiego (1956 r.).
Nagrobek: Stanisław Kulon, Ludwika Nitschowa.

54. Eugeniusz Mossakowski (1885-1958)

Śpiewak-baryton; początkowo na scenach kabaretowych Warszawy, później jeden z czołowych solistów Teatru Wielkiego; po 1947 r. - pedagog w zespole "Mazowsze" i Teatrze Wielkim.

55. Przywódcy podziemnego Państwa Polskiego

Pomnik symboliczny.
gen. dyw. Michał Karaszewicz-Tokarzewski (1893-1964)
gen. dyw. Stefan Rowecki-Grot (1895-1944)
gen. dyw. Tadeusz Bór-Komorowski (1895-1966)
gen. bryg. Leopold Okulicki (1898-1946)
mec. Cyryl Ratajski (1875-1942)
prof. Jan Piekałkiewicz (1892-1943)
inż. Jan Stanisław Jankowski (1882-1953)
Kazimierz Pużak (1883-1950)
Stefan Korboński (1901-1989)
Jerzy Braun (1901-1975)
Nagrobek: Stanisław Jankowski (pseud. "Agaton"), Zbigniew Gąsior z "Parasola", Marek Moderau

56. Antoni Karnaszewski (1886-1958)

Muzyk; wieloletni organista kościoła Zbawiciela; wykładowca szkół muz., kierownik chóru "Lutnia", wirtuoz - wykonawca partii organowych w Filharmonii przed II wojną światową.

57. Hanka Ordonówna (własc. Maria Anna Tyszkiewiczowa) (1902-1950)

Pieśniarka, aktorka, gwiazda kabaretów warszawskich głównie "Qui Pro Quo". W czasie wojny występowała w Wilnie, potem została wywieziona do obozu w Uzbekistanie. Po zwolnieni opiekunka polskiego sierocińca, przemierzyła Bliski Wschód aż po Indie. Zmarła w Bejrucie. Pochowana na Powązkach w 1990 r.

58. Henryk Grunwald (1904-1958)

Rysownik, malarz, grafik, metaloplastyk i złotnik. Zdobył duże uznanie jako twórca drobnych form użytkowych w metalu (biżuteria, odznaki, ozdobne kraty) i elementów architektury wnętrz. Ilustrator "Szpilek", autor wierszy. W 1947 r. odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, a w 1950 r. Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

59. Janina Misiewicz (1893-1958)

Lekarz-ftyzjatra. Profesor Akademii Medycznej i dyrektor Instytutu Gruźlicy, współorganizatorka zwalczania gruźlicy w Polsce; podczas okupacji ordynator Szpitala Wolskiego, gdzie prowadziła tajne nauczanie i udzielała pomocy członkom organizacji podziemnych.

60. Kazimierz Opaliński (1890-1979)

Aktor. Występował przez 67 lat głównie w Krakowie i Warszawie, szczególnie związany z Teatrem Narodowym. Wszechstronny talent, podziwiany był zwłaszcza w rolach charakterystycznych repertuaru polskiego i rosyjskiego (m.in. m.in. Łuka - Na dnie M. Gorkiego, Żewakin - Ożenek N. Gogola, Czebutykin - Trzy siostry A. Czechowa, Rejent i Dyndalski - Zemsta A. Fredry). Popularny także w filmie, radio (Dziadek Mateusz w powieści radiowej W Jezioranach) i telewizji.

61. Stanisław Młodożeniec (1895-1959)

Pisarz, działacz kulturalny i społeczny; liryk - futurysta, autor opowiadań i powieści z życia wsi. Działacz Związku Młodzieży Wiejskiej "Wici", wielokrotnie bral udział w spotkaniach literackich z chłopską publicznością. W czasie II wojny w Brygadzie Strzelców Karpackich i redaktor polskiej prasy w Londynie. W latach 1957-1959 związany z prasą literacką i ludową w Warszawie.
Wanda Arlitewicz-Młodożeniec (1901-1971)

Żona Stanisława. Malarka, graficzka. Uczestniczka tajnego nauczania historii sztuki i popularyzatorka tej nauki w Lublinie.
Nagrobek: Leon Machowski.

62. Tadeusz Fijewski (1911-1978)

Aktor teatrów warszawskich, głównie Teatru Polskiego i Kameralnego. Doskonały w rolach dramatycznych i komediowych (Gogo - Czekając na Godota S. Becketta, Kruticki - Pamiętnik szubrawca A. Ostrowskiego, Wuj Eugeniusz - Tango S. Mrożka), również w filmach i TV (Lalka, serial telew. Chłopi, Czterej Pancernych i pies). W latach międzywojennych brał udział w przedstawieniach dla dzieci. Więzień obozów koncentracyjnych, uczestnik powstania warszawskiego, czynny społecznie.

63. Wilam Horzyca (Wilhelm Henryk Horitza) (1889-1959)

Literat, reżyser, pedagog. Dyrektor teatrów Warszawy (Teoatr Narodowy), Lwowa (Teatr Wielki), Katowic, Poznania, Wrocławia i in., współtwórca stylu polskiego teatru monumentalnego. Wprowadził na scenę m.in. dzieła Norwida, Kasprowicza.
Nagrobek: Leon Machowski.

64. Mieczysława Ćwiklińska (Mieczysława Trapszo) (1880-1972)

Aktorka, początkowo śpiewaczka operetkowa. Przedstawicielka rodu aktorskiego Trapszów. Znakomita w rolach komediowych (Szambelanowa - Pan Jowialski A. Fredry) i dramatycznych (Babka - Drzewa umierają stojąc A. Casony, od 1958 r. około 1500 razy!). Odznaczała się finezyjnym wdziękiem i humorem. Grała w Warszawie (m.in. Polskim, Małym, Komedii) i Krakowie. Występowała również w filmach (Trędowata, Dziewczęta z Nowolipek).
Medalion: Stanisław Lisowski.

65. Maria Dulęba (1881-1959)

Aktorka, reżyserka, dyrektor teatru. Występowała w Krakowie, od 1905 r. w Warszawie (m.in. w zespole "Reduta"). Jej role (głownie dramatycze np. Celina - Dom kobiet Z. Nałkowskiej) były syntezą realizmu i poezji. Grała również w filmach oraz uczyła gry scenicznej w Studiu Starego Teatru w Krakowie, PIS i PWST w Warszawie).
Julian Wołoszynowski (1898-1977)

Mąż Marii Dulęby, poeta, prozaik, dramatopisarz, aktor Teatru Wysockiej, "Reduty" i Narodowego. Autor stylizowanych powieści poetyckich, historycznych, wspomnień, szkiców literackich i teatralnych (m.in. Opowiadania podolskie, Rok 1863, Słowacki, Cóż to za nieznajome miasto).

66. Marian Wyrzykowski (1904-1970)

Aktor, reżyser, pedagog. Występował głównie w Warszawie w wielkim repertuarze poetyckim (role dramatyczne m.in. Kordian J. Słowackiego, Hamlet W. Szekspira i charakterystyczne m.in. Pan Jowialski A. Fredry). Wykładowca na tajnych kompletach w latach okupacji. Profesor Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Po wyzwoleniu prezes Stowarzyszenia Polskich Artystów Teatru i Filmu, radny m.st. Warszawy.
Elżbieta Barszczewska Wyrzykowska (1913-1987)

Aktorka teatralna. Grała głównie w teatrach Warszawy (Teatr Polski, Narodowy), znakomita w dramatach i tragediach klasycznych (Elektra - Oresteja Ajschylosa) oraz romantycznych (tytułowa - Lilla Weneda, Amelia - Mazepa J. Słowackiego). W latach międzywojennych role filmowe (Trędowata, Dziewczęta z Nowolipek).
Plakietka portretowa: Wiesław Winkler.

67. Jerzy Leszczyński (1884-1959)

Aktor, reżyser; przedstawiciel słynnych rodów aktorskich Leszczyńskich i Rapackich. Świetny w rolach komediowych (zwłaszcza Fredry, lecz także m.in. w Cyrano de Bergerac E. Rostanda) i dramatycznych (m.in. Marek Antoniusz - Juliusz Cezar W. Szekspira). Wyróżniał się znakomitym wyczuciem stylu.

68. Stanisław Dygat (1914-1978)

Powieściopisarz, dramaturg, scenarzysta filmowy i felietonista, tłumacz. W swej twórczości krytykował współczesne konwnecje obyczajowe i stereotypy psychologiczne. Autor Jeziora Bodeńskiego, Pożegnań, Disneylandu.
Kalina Jędrusik Dygat (1931-1991)

Znana aktorka o niepospolitej urodzie i pięknym głosie. Grała w teatrach, teatrze telewizji i filmach (m.in. Ziemi obiecanej, Lalce), kabaretach (Kabaret Starszych Panów). Pamiętna w rolach dramatycznych i charakterystycznych (m.in. Polly - Opera za trzy grosze B. Brechta, Eleonora - Tango S. Mrożka).

69. Kazimierz Zarankiewicz (1902-1959)

Inżynier, matematyk. Profesor mechaniki teoretycznej Politechniki Warszawskiej. Autor wartściowych prac z teorii grafów, teorii funkcji zmiennej zespolonej, teorii liczb. Teoretyk lotów kosmicznych, założyciel i pierwszy prezes Polskiego Towarzystwa Astronautycznego.

70. Mieczysław Orłowicz (1881-1959)

Krajoznawca, organizator polskiej turystyki, działacz Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego i Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Organizator pierwszego w Polsce Komitetu Olimpijskiego, kierownik Wydz. Turystyki Ministerstwa Komunikacji. Autor ok. 150 przewodników turystycznych po Polsce i Europie (w tym po cmentarzach Warszawskich ;-)).

71. Jan Samsonowicz (1888-1959)

Geolog, pionier geologii w Polsce. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Badacz Gór Świętokrzyskich, odkrywca złóż rud żelaza oraz neolitycznej kopalni krzemieni w Krzemionkach. Historyk geologii, współautor pierwszego podręcznika geologii regionalnej Zarys geologii Polski.
Andrzej Samsonowicz pseud. "Książę" (1922-1944)

Syn Jana, porucznik AK, dwódca plutonu w batalionie "Zośka". Uczestnik akcji Grup Szturmowych, poległ w powstaniu warszawskim. Odznaczony orderem Virtuti Militari i dwuktornie Krzyżem walecznych.

72. Andrzej Sołtan (1897-1950)

Fizyk atomista. Profesor Politechniki Łódzkiej, Uniwersytetu Warszawskiego, współtwórca i dyrektor Instytutu Badań Jądrowych w Polsce oraz współorganizator Zjednoczonego Instytutu Badań Jądrowych w Dabnej - ZSRR.
Maria Sołtan (zm. 1992 r.)

Żona Andrzeja. Fizyk, pracownik Naukowy Uniwersytetu Warszawskiego.

73. Ignacy Mościcki (1867-1946)

Chemik, uczony i wynalazca. za młodu działacz niepodległościowy, socjalista. Profesor uniwersytetu we Fryburgu (Szwajcaria), Politechniki Lwowskiej i Warszawsiej. Organizator instytucji badawczych we Lwowie i Warszawie. Dyrektor i reorganizator Zakładów Azotowych w Chorzowie, inicjator kombinatu chemicznego "Mościce" (pod Tarnowem). W l. 1926-1939 prezydent Rzeczpospolitej Polskiej. Dnia 18 października 1939 r. internowany do Rumunii, potem na emigracji w Szwajcarii, gdzie zmarł. W 1993 r. pochowany w bazylice św. Jana w Warszawie.
Maria Mościcka z Hubal-Dobrzańskich (1896-1979)

Żona Ignacego. Filantropka, prowadziła szeroką akcję społeczną opieki nad dziećmi z ulicy. Po śmierci męża wychowawczyni w pensjonacie dla dzieci w Szwajcarii. Przekazała pamiątki po prezydencie do klasztoru w Częstochowie. W 1993 r. jej prochy sprowadzono do kraju.

74. Andrzej Pronaszko (1888-1961)

Scenograf, malarz, dyrektor teatru. Malował portrety, martą naturę, kompozycje figuralne, pejzaże. Współpracował z teatrami Warszawy, Krakowa, Wilna i Lwowa. Jeden z twórców nowoczesnej scenografii polskiej (głównie do wielkiego repertuaru romantycznego i Młodej Polski). Współzałożyciel ugrupowania "Formiści Polscy".
Nagrobek: Gustaw Zemła.

75. Władysław Grabowski (1883-1961)

Aktor. Od 1912 r. głównie w teatrach Warszawy, Krakowa, Łodzi oraz w polskim filmie. Twórca oryginalnego stylu groteski komediowej (Chudogęba - Wieczór Trzech Króli W. Szekspira, Orgon - Świętoszek Moliera).
Nagrobek: Leon Machowski.

76. Jan Piotrowski (1885-1962)

Geodeta. Profesor Politechniki Warszawskiej, współorganizator Politechniki w 1944 r. w wyzwolonym Lublinie, inicjator i pierwszy prezes Głównego Urzędu Pomiarów Kraju, członek Akademii Nauk Technicznych i Towarzystwa. Naukowego Warszawskiego.

77. Tadeusz Piotr Potworowski (1898-1962)

Malarz. Związany z kapistami, był jednym z prekursorów koloryzmu w Polsce, z czasem poszedł w kierunku sztuki abstrakcyjnej. Malował głównie pejzaże o dużych wartościach kolorystycznych i sugestywnym nastroju, akty, wnętrza. Po powrocie z wojennej emigracji od 1958 r. profesor wyższych szkół plastycznych w Sopocie i Poznaniu.
Nagrobek: Tadeusz Łodziana. Płaskorzeźba na murze: Tadeusz Potworowski.

78. Edward Kokoszko (1900-1962)

Malarz, organizator życia artystycznego; prof. Akademii Sztuk Pięknych, współzałożyciel. "Bractwa św. Łukasza", "Ładu", Bloku Zawodowego Artystów Plastyków; uprawiał malarstwo sztalugowe (portret, pejzaż) i ścienne, twórca witraży.

79. Piotr Rytel (1884-1970)

Kompozytor, krytyk, pedagog, publicysta muzyczny. Profesor Konserwatorium Muzycznego w Warszawie, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Sopocie. Komponował opery (Ijola), poematy symfoniczne (Grażyna, Żelazowa Wola), symfonie, koncerty skrzypcowe, pieśni, balety.

80. Józef Śmidowicz (1888-1962)

Pianista i pedagog. W l. 1914-1918 koncertował w Niemczech i Rosji, od 1918 r. w Warszawie. Profesor Wyższej Szkoły Muzycznej im. Fryderyka Chopina, a po II wojnie światowej - Państw. Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie.

81. Witold Pogorzelski (1895-1963)

Matematyk. Profesor Politechniki Warszawskiej, organizator w tej uczelni badań nad matematyką i jej zastosowaniami inżynierskimi, członek Akademii Nauk Technicznych i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Aotor ponad 100 prac dotyczących głównie równań różniczkowych i całkowych oraz podręczników akademickich.

82. Henryk Gacki (1896-1963)

Adwokat. Obrońca więźniów politycznych. Członek Rady Naczelnej CKW PPS. Poseł na Sejm Ustawodawczy 1947-1952.
Stanisław Henryk Gacki pseud. "Iwa" (1925-2000)

Lekarz, żołnierz AK, uczestnik powstania warszawskiego. Aktywny członek Związku Inwalidów Wojennych, odznaczony orderemVirtuti Militari, Krzyżem Walecznych i innymi.

83. Kazimierz Wierzyński (1894-1969)

Poeta, prozaik, eseista. Członek grupy poetyckiej "Skamander". Od 1926 do 1931 r. redaktor "Przeglądu Sportowego" i tygodnika "Kultura". Zdobywca złotego medalu (za poezje o tematyce olimpijskiej) na IX Olimpiadzie w Amsterdamie w 1928 r.. Członek Polskiej Akademii Literatury, autor zbiorów wierszy (m.in. Wiosna i wino, Laur Olimpijski, Wolność tragiczna), prozy (Życie Chopina, Moja prywatna Ameryka). W czasie II wojny światowej stał się bardem walczącej Polski (Ziemia-Wilczyca, Krzyże i miecze). Po 1945 r. na emigracji.

84. Wojciech Jastrzębowski (1884-1963)

Plastyk, malarz, architekt wnętrz, organizator życia kulturalnego. Profesor Akademii Sztuk Pięknych. Współzałożyciel "Ładu" i Instytutu Propagandy Sztuki. Współtwórca i najwybitniejszy przedstawiciel polskiej sztuki dekoracyjnej okresu międzywojennego (tzw. Art Deco). Autor projektów wnętrz, mebli, tkanin, medali, witraży, sarkofagów, plakatów, ilustracji do książek.

85. Pola Gojawiczyńska (1896-1963)

Powieściopisarka, nowelistka. Zajmowała się tematyką społeczno-obyczajową, autorka Dziewcząt z Nowolipek, Rajskiej jabłoni, Stolicy, Kraty, w których opisywała życie środowisk robotniczo-mieszczańskich. Więzień Pawiaka.
Nagrobek: Kazimierz Danilewicz.

86. Wacław Lachman (1880-1963)

Dyrygent, kompozytor, pedagog. Założył i prowadził (1906-1961) chór męski Towarzystwo Śpiewacze "Harfa". Komponował pieśni, kantaty, msze, liczne opracowania muzyki ludowej. Autor podręczników i śpiewników.

87. Janusz Wierusz-Kowalski (1905-1963)

Działacz harcerski. Członek władz Związku Harcerstwa Polskiego, zastępca komendanta Pogotowia Harcerzy w Warszawie we wrześniu 1939 r. Działacz PPS, poseł do Krajowej Rady Narodowej i Sejmu.
Nagrobek: Barbara Zbrożyna.

88. Kazimierz Skrzypkowski (1894-1963)

Tancerz. Występował w Finlandii, Rosji. Od 1920 roku wieloletni zasłużony tancerz Opery Warszawskiej. Po 1945 r. wykonawca ról mimicznych.

89. Jan Szczepkowski (1878-1964)

Rzeźbiarz. W swej twórczości łączył stylistykę formizmu i rzeźby ludowej. Autor pomników (m.in. Bogusławskiego i Moniuszki w Warszawie), płaskorzeźb, portretów i fryzów m.in. na Banku Gospodarstwa Krajowego, Sejmu. Dyrektor Miejskiej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Malarstwa, członek Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", Polska Sztuka Stosowana, Rytm.
Rzeźba: kopia anioła Jana Szczepkiowskiego - Zofia i Karol Tchorkowie.
Maria Morozowicz-Szczepkowska (1885-1968)

Żona Jana, literatka, aktorka; występowała na scenach polskich 1902-1913; autorka sztuk (Sprawa Moniki), scenariuszy filmowych, powieści, nowel, recenzji, artykułów głównie w czasopismach kobiecych.

90. Kazimierz Kamiński (1890-1984)

Inżynier. Kierownik Działu Inżynierii Biura Odbudowy Stolicy. Autor konstrukcji m.in. gmachów Sejmu i Rady Państwa, Prezydium Rady Ministrów, Głównego Urzędu Statystycznego. Prorektor Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Warszawie.

91. Zofia Sława Müldner-Wygrzywalska (1910-1970)

Malarka-akwarelistka, konserwatorka zabytków.
Wiesław Müldner Nieckowski (1915-1982)

Artysta malarz, medalier, tworzył także rzeźby figuralne i pomniki (m.in. na warszawskim Starym i Nowym Mieście).

92. Florian Sobieniowski (1881-1964)

Tłumacz i krytyk literacki. Autor przekładów na język polski ok. 40 sztuk G. B. Shawa oraz utworów polskich dramaturgów na język angielski.
Nagrobek: Leon Machowski.

93. Maria Dąbrowska z Szumskich (1889-1965)

Wybitna pisarka i publicystka. Działaczka organizacji niepodległościowych i społecznych, propagatorka ruchu spółdzielczego. Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i doktor honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego. Przedstawicielka polskiej prozy społeczno-obyzajowej i psychologicznej, autorka dramatów historycznych, szkiców literackich, publicystyki, przekładów.
Nagrobek: Marian Wnuk.

94. Tymon Niesiołowski (1882-1985)

Malarz, grafik, pedagog. Wykładowca uczelni w Wilnie i Toruniu. Członek Formistów Polskich, "Rytmu" i Wileńskiego Towarzystwa Artystów Plastyków. W swej twórczości łączył uproszczoną formę z intensywnym kolorem. Malował akty, postacie cyrkowców, martwe natury.
Nagrobek: Tadeusz Sieklucki.

95. Anna Kowalska (1903-1989)

Pisarka. Autorka nowel, powieści historycznych i obyczajowych, wspomnień. Organizatorka życia kulturalnego na Dolnym Śląsku. Ogłosiła m.in. Opowiadania greckie, Opowieści wrocławskie, Figle pamięci.

96. Jan Czekanowski (1882-1965)

Antropolog i etnolog. Profesor Uniwersytetu we Lwowie, Lublinie i Poznaniu, członek Polskiej Akademii Nauk. Autor prac z zakresu klasyfikacji człowieka opartej na podstawach genetycznych, a także z dziedziny etnologii środkowej Afryki (Zarys antropologii Polski, Człowiek w czasie i przestrzeni).

97. Konstanty Laidler (1909-1969)

Chemik; jeden z głównych twórców nowoczesnego przemysłu chemicznego w Polsce, organizator odbudowy po zniszczeniach wojennych i rozbudowy Zakładów Azotowych w Kędzierzynie, inicjator i organizator badań i produkcji licznych chemikaliów dla rolnictwa i przemysłu.

98. Adolf Popławski-Drzewica ka. Gonzaga de Castro (1881-1965)

Śpiewak, reżyser Teatru Wielkiego w Warszawie w latach 1920-1937. Po II wojnie światowej reżyser oper w Bytomiu, Wrocławiu, Poznaniu.

99. Michał Walicki (1904-1966)

Historyk sztuki; wybitny badacz sztuki średniowiecznej i malarstwa niederlandzkiego. Wykładowca Akademii Sztuk Pięknych, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, wicedyrektor Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk. Uczestnik ruchu oporu, tajnego nauczania uniwersyteckiego, akcji rewindykacyjnej dóbr kultury. Ogłosił Malarstwo polskie - gotyk, renesans, wczesny manieryzm, Obrazy bliskie i dalekie, Złoty widnokrąg.
Helena Cygańska-Walicka (1918-1989)

Żona Michała. Malarka. Uprawiała malarstwo sztalugowe (pejzaże, portrety, martwa natura) oraz projektowała ilustracje książkowe. Laureatka kliku nagród na wystawach ogólnopolskich.
Medalion: Jerzy Jarnuszkiewicz.

100. Tadeusz Manteuffel (1902-1970)

Historyk-mediewista. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestnik ruchu oporu, kierownik studium historycznego tajnego Uniwersytetu Warszawskiego. Po II wojnie światowej, pierwszy kierownik Instytutu Historycznego Uniwersytetu. Warszawskiego, organizator i pierwszy dyrektor Instytutu Historii Polskiej Akademii Nauk.

101. Heliodor Szwejkowski (Różycki) (1904-1967)

Lekarz weterynarii. Profesor Wydziału Weterynarii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Specjalista anatomii patologicznej zwierząt i parazytologii. Działacz Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych.

102. Juliusz Poniatowski (1886-1975)

Działacz polityczny i społeczny; legionista, w latach I wojny świat, we władzach Polskiego Stronnictwa Ludowego "Wyzwolenie", Komendy Naczelnej POW; poseł na Sejm w latach 1919-1927, minister rolnictwa 1918, 1920, 1934-1939; w czasie II wojny świat, oficer armii polskiej na Zachodzie; po powrocie do kraju pracownik naukowy Polskiej Akademii Nauk, współdziałał ze Stronnictwem Ludowym.
Barbara Poniatowska pseud. "Grażyna", "Mozal Józefa" (1913-1944)

Córka Józefa. Socjolog. Żołnierz Batalionów Chłopskich, działaczka "Wici", Wołyńskiego Związku Młodzieży Wiejskiej. Od jesieni 1939 r. w konspiracyjnym ruchu ludowym. Zginęła 1 sierpnia 1944 r. w Warzawie. (grób symboliczny)
Nagrobek: Tadeusz Wyrzykowski, głowa: Ludwika Nitschowa.

103. Emil Chaberski (1891-1567)

Reżyser, aktor, dyrektor teatrów - głównie w Warszawie (Narodowego, Klasycznego, Rozmaitości) i w innych miastach. Tłumacz sztuk teatralnych. Profesor Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi.

104. Wacław Sierpiński (1882-1969)

Matematyk światowej sławy. Profesor Uniwersytetu we Lwowie i w Warszawie. Współtwórca tzw. warszawskiej szkoły matematycznej. Zajmował się teorią mnogości, teorią liczb, teorią funkcji rzeczywistych. Prezes Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, wiceprezes Polskiej Akademii Nauk. Współzałożyciel i redaktor czasopisma fachowego "Fundamenta Mathematicae".

105. Ada Sari (Jadwigra Szayer) (1886-1968)

Śpiewaczka operowa, jeden z najznakomitszych sopranów koloraturowych w historii muzyki. Występowała na scenach i estradach Europy i Ameryki (Wiedeń, Rzym, Mediolan, Nowym Jorku). Po II wojnie światowej zajmowała się pracą pedagogiczną w Konserwatorium Krakowskim, potem jako profesor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie.
Nagrobek: Teresa Brzóskiewicz.

106. Jan Kurnakowicz (1901-1968)

Aktor teatralny i filmowy. Znakomity w rolach charakterystycznych, przede wszystkim w komediowych (Cześnik - Zemsta A. Fredry, Horodniczy - Rewizor N. Gogola) i dramatycznych (Wielki Książę - Kordian J. Słowackiego). Występował w teatrach Warszawy, Wilna, Łodzi, Wrocławia oraz w słuchowiskach radiowych.
Nagrobek: Edward Piwowarski.

107. Ryszard Koronowski (1927-1968)

Inżynier geodeta, specjalista geodezji rolnej, kierownik katedry w Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Działacz społeczny, wieloletni przewodniczący Stowarzyszenia Geodetów Polskich.

108. Władysław Kędra (1918-1968)

Pianista, pedagog. Profesor wyższych szkół muzycznych w Warszawie, Łodzi, Wiedniu. Laureat konkursów międzynarodowych w Genewie i w Warszawie (m.in. chopinowskiego w 1948 r.).
Nagrobek: Jan Bohdan Chmielewski.

109. Jadwiga Smosarska-Protassewiczowa (1898-1971)

Aktorka teatralna i filmowa. Popularna gwiazda przedwojennego filmu polskiego - zagrała w ponad 20 tytułach. Występowała również w teatrach warszawskich. W l. 1939-1970 przebywała w Stanach Zjednoczonych.
Pomnik: Władysław Jodkiewicz.
Zygmunt Protassewicz (ok. 1899-1991)

Mąż Jadwigi. Magister inżynier budownictwa lądowego. w l. 1918-1920 oficer 201. pułku Szwoleżerów i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Odznaczony Krzyżem Walecznych i Virtuti Militari. Współpracownik Komitetu Powązkowskiego w pierwszych latach jego istnienia.

oprac. Sowa
23.10.2006

Źródła:

 


Do góry